Готовые ответы по школьным предметам
1.2тыс. просмотров
Сочинение: чалавек и час у творах беларускай лiтаратуры 20-30 гадоу
от в категории Другие предметы
редактировать от | 1.2тыс. просмотров

2 Ответы

0 интересует 0 не интересует

У 20-30 гадах ХХ стагоддзя ў Заходняй Беларусі актыўна развівалася масавая паэзія, моцны бок якой – непасрэдная сувязь з народам і рэвалюцыйны пафас. Гэта паэзія адыграла ролю асяроддзя, у якім паступова выспявалі новыя мастацкія таленты, новыя творчыя індывідуальнасці, сярод якіх быў і наш зямляк Міхась Васілёк. Пад гэтым псеўданімам (у асобных творах – Язэп Гром) выступаў Міхась Осіпавіч Касцевіч.

Міхась Осіпавіч Касцевіч (1905–1960) нарадзіўся ў вёсцы Баброўня (сёння Гродзенскі раён Гродзенскай вобласці). І таму псеўданім ён сабе абраў самы сялянскі, самы зямны, самы народны – Васілёк – гэта кветачка, якая расце заўсёды ў суседстве з жытам: “Не паэт я – о, не!.. / То стварыла мяне / Маіх брацьцяў пакута-нядоля / Я ўсяго – Васілёк, / Мяне лёс незнарок / Тут пасеяў між роднага поля”[1, с. 36].

Міхась Васілёк прайшоў складаны жыццёвы шлях: і бежанства падчас першай сусветнай вайны, і здзекі польскай паліцыі за тое, што пісаў вершы па-беларуску, і шматлікія арышты, і канфіскацыя выдадзеных зборнікаў польскай дэфензівай, і зняволенні… Нялёгкі лёс…

Ул. Калеснік адзначаў, што 20-30-я гады ХХ стагоддзя далі Беларусі шмат “сялянскіх паэтаў-самавукаў, якія стварылі такую з’яву, як літаратура Заходняй Беларусі”. А яркім прадстаўніком лепшай часткі масавай паэзіі даследчык лічыў менавіта Міхася Васілька [2, с. 14].

У творчасці Васілька, якога крытыкі называлі “песняром сялянскіх ніў”, выявілася не толькі глыбокая ўвага да лёсу Айчыны, павага да чалавека працы і яго ўнутранага стану, любові да бацькоўскай зямлі, прыроды, але адчуваецца рамантычны пафас, рэвалюцыйная ідэйнасць, узнёсласць, бунтарскі дух, што якраз і было характэрным для масавай паэзіі.

Калі ў даследчых працах гаварылася пра творчую спадчыну Міхася Васілька, то паведамлялася, што першы зборнік лірыкі “Шум баравы” (Вільня, 1929) быў канфіскаваны паліцыяй. Рукапіс другога зборніка быў забраны дэфензівай і знішчаны (1934). У 1937 годзеў Вільні выйшаў зборнік “З сялянскіх ніў”. У савецкі час выдадзены кнігі паэзіі “Выбраныя вершы” (1950), “Выбраныя творы” (1955), “Зоры над Нёманам” (1963), “Вершы” (1973).

У грамадзянскай лірыцы Міхася Васілька 20-х гадоў гучаць матывы, інтанацыі, характэрныя для ўсёй заходнебеларускай паэзіі таго часу. Зборнікі “Шум баравы” і “З сялянскіх ніў”, можна сказаць, складаюць мастацкі летапіс мінулага Заходняй Беларусі, яскрава апісваюць лёс беларускага народа 20-30-х гадоў ХХ стагоддзя. Кожны зборнік Міхася Васілька дае магчымасць адчуць і зразумець, як жылі людзі ў той час, што іх хвалявала, у што яны верылі, аб чым марылі…

Гэта дакладна праявілася ў першым яго зборніку грамадзянскай лірыкі “Шум баравы”, які выпадкова мы “адшукалі” з дапамогай былой настаўніцы нашай школы, а цяпер гродзенскай паэтэсы Галіны Самойлы, з творчасцю якой мы пазнаёміліся на занятках па сучаснай беларускай літаратуры. Яна ж яшчэ і сама з роду Касцевічаў: маці Міхася Васілька і дзед па маме Галіны Самойлы былі роднымі.

Гэты зборнік цудам захаваўся ў сям’і Самойлаў. Яго не канфіскавалі, магчыма з-за таго, што кніжка не мела вокладкі.

от
0 интересует 0 не интересует

Міхаіл Зошчанка стварыў мноства аповесцяў, п'ес, розных кінасцэнарыяў. Але найбольшую славу яму прынеслі кароценькія гумарыстычныя апавяданні. Іх публікавалі ў «Крокодиле», «Агеньчыку» і некаторых іншых выданнях.

Такія гумарыстычныя творы з'яўляліся і ў яго кнігах. У новых камбінацыях яны прымушалі паглядзець на іх зноўку. Часам яны выходзілі як у форме цыкла апавяданняў аб сціплых коммерсантах, аб цемры і невуцтве. Як правіла, яны ўспрымаліся як рэзка сатырычныя творы.

Рускіх літаратараў-сатырыкаў ў 20-я гады вылучала асаблівая адвага і шчырасць іх выказванняў. Усе яны атрымалі ў спадчыну айчынны рэалізм 19-га стагоддзя.

У гэтыя гады слава Зошчанка была вельмі высокая. Аднак яго далейшы лёс склаўся больш сурова. Ён быў змяты ждановской крытыкай, а потым доўга нічым не цешыў сваіх чытачоў. Хоць пасля такой цішыні адбылося яго магутнае вяртанне. Яму сталі прысвойваць статус аўтара, творыць для забавы. Хоць кожны чытач адкрывае гэтага пісьменніка па-свойму. Напрыклад, вялікае здзіўленне ў публікі выклікала накладанне чыноўніцкага гневу на апавяданне «Прыгоды малпы». Тады бальшавікі ўжо проста чулі сваіх антыподаў.

Так а. А. Жданаў, накидываясь на Зошчанка, сам таго не разумеючы, адгадаў ў ім моцнага мастака, які прадстаўляе пагрозу для дзеючага тады ладу. Зошчанка не прамым чынам смяяўся над культам бальшавіцкіх задум, а з сумнай іроніяй ставіў пратэст любога гвалту над асобай.

Пісьменнік з такімі поглядамі проста мроіў пра больш годнага жыцця чалавека ў гэтым свеце. Яго маральныя вобразы ідэалу былі накіраваныя ў будучыню. Зошчанка асабліва востра адчуваў чэрствасць чалавечых адносін і пошлыя павевы навакольнага яго быцця. Гэта відаць і па раскрыцці пытання чалавечай асобы у кароткім творы аб «сапраўднай любові і праўдзівым трымценьні пачуццяў». Пісьменніка турбуюць думкі аб лепшым будучыні, пры гэтым часта сумняваецца, ці будзе так. Ён задаецца такімі пытаннямі, як «ці будзе жыццё цудоўнае?», «а можа ў будучыні ўсё стане бясплатным?».Затым пісьменнік стварае простага героя і дае яму простае імя – Васіль Былинкин. Насуперак чытацкім чаканням Зошчанка сур'ёзна распавядае пра каханне гэтага персанажа да Лізе Рундуковой. Гэтая любоўная сувязь паступова разрываецца. А да паскарэння разрыву вядуць пэўныя смешныя дзеянні. Але нягледзячы на гэта твор усё ж лічыцца сур'ёзнай бытавой драмай. Наогул рускія пісьменнікі-сатырыкі часта змяшчаюць камедыю блізка з драмай. Зошчанка апавядае аб тым, што пакуль у краіне ёсць такія Былинкины, светлай будучыні ў ёй не будзе. Аўтар Не ідэалізуе і мінулае краіны.Яркі прыклад таму – «Блакітная кніга».

Часцяком сучасны чытач можа палічыць «зощенских» герояў нерэальнымі. Аднак пісьменнік з яго абвостраным пачуццём справядлівасці ніколі не ігнараваў рэальнае бачанне свету. Гэта праяўляецца і ў яго «Цяжкіх часах». Там галоўны герой, які не мае адукацыі, і наіўна які судзіць аб свабодзе і правах, адлюстроўвае сабой тое грамадства, пакорліва смирившееся з змрочным сучаснасці і такім жа будучыні.

от

Похожие вопросы

1,696 вопросов
11,836 ответов
42,765 пользователей